คือพยายามจะไม่สนใจนะ แต่มันก็อดไม่ได้ อาจจะมีคนบอกว่า หวงไม่เข้าเรื่อง ก็คงจะเป็นอย่างนั้น แต่ถ้ามันไม่มีอะไรแล้วจริงๆ จะไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย เหอๆ เบื่อน่ะ เบื่ออะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน อคติล่ะมั้ง บทจะไม่ชอบแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูขวางหูขวางตาไปหมด ขนาดชื่อได้ยินแล้วคิบุงวารี่เลย มันห้ามไม่ได้น่ะ ถึงจะบอกว่าไร้สาระ ก็คงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่เถียง

เมื่อก่อนก็ไม่ขนาดนี้หรอก แต่ตอนนี้ จากไม่ค่อยชอบ กลายเป็นไม่ชอบไปแล้ว อาจจะคิดว่าเค้าไม่เห็นจะทำไรเลย ก็ดีนิ่ แต่ไอ้ที่เราชอบพูดบ่อยๆ ว่าไม่ดีสำหรับเรา แต่อาจจะดีสำหรับคนอื่น มันก็ใช้ในเคสนี้ได้นะ สิ่งที่มองเห็นต่างกัน มุมมองอาจจะต่างกัน และคิดต่างกัน จะรู้สึกยังไง ก็คงต่างกันเหมือนกัน เพราะงั้น ว่าไม่ได้ และจะว่าเราก็คงไม่ได้ด้วยนะ

พูดถึงเรื่องแบบนี้ก็ทำให้นึกถึงแนนเนอะ สิ่งที่พูดไว้เมื่อเกือบสองปีก่อน ปัจจุบันก็เป็นอย่างนั้นไปจริงๆ ซะได้ ไม่ได้บอกหรอกว่าไม่ชอบคนนั้นเพราะอะไร คือแค่รู้สึกไม่ชอบ และไม่อยากให้คบ ไม่อยากให้สนิทด้วย แล้วสุดท้ายก็ต้องเลิกคบกันไป ถึงสาเหตุมันออกจะเหนือความคาดหมายไปหน่อยก็เถอะ แต่ถ้าเชื่อกันแต่แรก ก็คงจะไม่จบลงแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ ที่จริงเราก็ทำตัวเลวได้อีกนะ เพราะทันทีที่รู้ว่าห้ามไม่ได้ ก็ปล่อยเลย ไม่สนใจอีก ไม่โทรหา ไม่ยุ่งเกี่ยว เพราะถ้ายุ่ง อะไรๆ มันอาจจะแย่ เพราะรู้ว่าต้องถามสาเหตุ ต้องมีเหตุผลที่จะไม่ให้สนิทกัน แต่มันบอกไม่ได้ไง แค่รู้สึกว่าไม่อยากให้ยุ่ง อาจเป็นเพราะตอนเรียนเราว่านิสัยเขาคงเข้ากับเจ้าตัวไม่ได้ รึยังไงก็ไม่รู้ แต่ถ้าตอนนั้นเราบอกสาเหตุไม่ได้ว่าไม่ให้ยุ่งด้วยเพราะอะไร ก็จะหาว่า หวงเพื่อนอีกใช่มั้ยล่ะ ไม่ก็คิดมากเกินไป สรุปก็ห้ามไม่ได้อยู่ดีน่ะแหละ

บางครั้งก็ไม่อยากรอให้อะไรมันเกิดขึ้น แต่ถ้าสรุปแล้วมันไม่มีอะไรเลย คนที่บ้าบอไปคนเดียวก็คือเรา แล้วจะทำยังไงดีล่ะ? เฉยหรือว่าต้องทำอะไรซักอย่าง ข้อสองน่ะ ในเคสล่าสุด รู้ว่าทำไม่ได้เลยด้วยประการทั้งปวง แต่ไอ้จะให้เฉยๆซะเลยก็ทนไม่ได้อีก มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น คิโม่ยไปวันๆ วารุ่ยไปวันๆ ทั้งที่รำคาญตัวเอง แต่ไม่รู้จะทำยังไงให้มันดีกว่านี้ได้น่ะ อย่างว่าน่ะ บทจะไม่ชอบก็คือไม่ชอบ แล้วยิ่งไม่ชอบก็ยิ่งเจอให้อะไรให้คิโม่ยเนอะ แต่พูดอย่างนี้คงมีคนบอกว่า ก็เรามันบ้าไปคนเดียว จริงๆ ไม่มีอะไรซักหน่อยอีกน่ะแหละ เหอๆๆ

อัพยาว อยากแต่งฟิคได้ไวแบบนี้บ้าง ซักสองหน้าเอ 4 จะได้มั้ยเนี่ยะ? 555+ (ไม่ถึงหรอก รู้อยู่)

ตะกี้แต่งฟิคก็จบเห่ไปซะอย่างนั้น เพราะคิโม่ยขึ้นสมอง (อาการน่ากลัวจริงๆ) หมดอารมณ์จะแต่ง เหลือแต่อาการหนึบๆ ที่หัว หงุดหงิดบ้าบอได้อีก เหอๆ เน็ทก็ป่วงมาก มันแย่เข้าขั้นขนาดที่ว่าตอนต่อสัญญาณยังค้างเลย ทำไรไม่ได้เลยคิดดู ตอนที่พิมพ์อยู่นี่เน็ทตัดไปแล้ว และกำลังต่อใหม่ มันก็ค้าง แล้วคิโม่ยงี้นะ ค้างอยู่สามสี่ที มันก็ไม่ยอมน่ะ เหอๆ จะออนให้ได้ซะงั้น


พอแล้วดีกว่า เบื่อแล้ว อัพไปก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย...เฮ้อ...