どうしよもないだろ？

วันที่สองแล้วนิ่....

วันนี้รู้สึกปวดหัวยิ่งกว่าเมื่อวาน รู้ดีว่าไม่ใช่ป่วยทางกายอย่างเดียว แต่ยังทางจิตใจเสียด้วย เรื่องของความรู้สึกนี่มันบอบบางเหลือเกินนะ หรือจะเป็นแค่เราคนเดียวก็ไม่รู้สิ

วันนี้ก็ถามกับตัวเองอยู่เหมือนกันว่า ต้องทำยังไง คิดแบบนั้นเสมอ แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบก็เกิดเรื่องอีก บางทีเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะว่าเพราะอะไร วันนี้พยายามอีกหน่อย เพราะนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องให้ต้องคุยกัน แต่พอคุยแล้ว กลับได้ความรู้สึกขัดแย้งกลับมาอีก คือ ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ นะ พูดตรงๆ ว่าเหนื่อยใจสุดๆไปเลย

วันนี้เสียงดังนิดหน่อย (มั้ง) แต่เพราะนั่นสุดขีดแล้วจริงๆ คนเราไม่เหมือนกัน ก็ธรรมดาอยู่แล้ว แต่บางทีมันก็ต้องมีการปรับเข้าหากันบ้างไม่ใช่เหรอ หรือความสนิทของเรา มันต่างจากคนอื่น? เพราะว่าสนิท ถึงต้องถนอมน้ำใจ ถนอมความรู้สึก ถนอมทุกสิ่งทุกอย่างที่ถนอมได้ จากเมื่อก่อนที่ไม่ค่อยยอมใคร ก็ยอมให้มากขนาดนี้ แล้วสุดท้ายที่มันอะไรกันล่ะ? ถึงจะบอกว่ายังไงก็แค่เพื่อน จะเพื่อนหรือจะใครเราก็ให้ความสำคัญหมดกับคนที่เราอยากจะให้ หรือมันให้มากเกินไปเลยรู้สึกอึดอัดงั้น? น่าจะบอกเสียตั้งแต่ทีแรกนะว่าอย่าทำ เพราะทำมาตั้งนานแล้ว ทำไมเพิ่งจะมารู้สึกเอาตอนนี้?

รู้อยู่หรอกว่า อาจจะมีเรื่องให้ต้องคิดมาก แต่คนอื่นๆ ก็ไม่ใช่ที่ๆ จะมาสามารถแสดงอารมณ์ทั้งหมดออกมาได้ ที่จริงเคยบอกไปแล้วว่า ไม่ชอบให้ใครมาพาล หรือมาอารมณ์เสียใส่ แล้วนี่มันอะไรวะ? ขอถามหน่อยเถอะ

ไม่ใช่ว่าเราไม่ได้อย่างใจแล้วคิโม่ยนะ แต่แบบ ถ้าลองเป็นตัวเองบ้างมั้ย มองในมุมกลับกันน่ะ ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ ที่ชอบให้ใครมาว่าน่ะ เราไม่ใช่คนมาโซพอที่จะให้ใครมาพูดไม่ดีใส่อยู่ได้น่ะ เราเคยขึ้นเสียงกี่ครั้ง นับครั้งได้เลยนะ ไม่ใช่ว่าไม่กล้า ถ้าทำก็ทำได้ และจะทำยิ่งกว่านั้นด้วย ไม่ใช่คนดี เลวสุดๆ ล่ะไอ้นี่น่ะ แต่คนเรามันก็ต้องควบคุมตัวเองให้ได้ หมามันจะบ้าก็บ้า แต่เพราะเป็นคนไง ไม่ใช่หมา เลยต้องควบคุมตัวเองให้ได้ ขนาดหมามันยังเลือกกัดเลย แล้วนี่คนนะ ต้องมีสติมากกว่าหมาอยู่แล้ว

บางทีอยู่กับที่ มันก็แย่นะ เดินเข้ามาหากันมั่งเถอะ เอาแต่รอ คนที่วิ่งก็เหนื่อยนะ พูดจริงๆ


ที่บอกว่าต้องใช้ ใจแล้วก็ความรู้สึกน่ะ เราว่าเราพยายามใช้แล้วนะ แต่ก็แบบ...เอาเถอะ คือไม่รู้จะพูดยังไงว่ะ ตะกี้หยกๆ เลย คือแบบ....ว่าจะอธิบายต่อ แต่เดี๋ยวก็หาว่ายืดยาวอีก พูดอ้อมไปอ้อมมาอีก เฮ้ย วางตัวไม่ถูกน่ะ ขอเส้นประให้เราซักเส้นเป็นแนวทางให้เราเดินหน่อยเถอะ เราไม่เคยเจอคนแบบคุณ ขอโทษจริงๆ