気分ワリー

ก่อนหน้านี้นึกได้ว่าจะอัพอะไร แต่ตอนนี้ ลืมละ (หัวเราะ)

วันนี้เมนส์มาล่ะ เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ มาวันแดงเดือดซะะด้วย (หัวเราะ) แหม ของเค้าแรงจริงๆ เลยว่าไม่ได้นะเนี่ยะ เอิ๊ก

ยังไงก็ แฮปปี้เบิร์ดเดย์แล้วกัน วันนี้นายคงมีความสุขกับเพื่อนฝูง การได้ทำอะไรที่มีความสุขในวันเกิดตัวเอง ก็ถือว่าสุดยอดแล้วล่ะ ของขวัญสำหรับชีวิตไง เอ๊า เมาหัวราน้ำกันไปเลย (เอิ๊ก)

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า (ซะงั้น)

วันนี้เบื่อๆ เซ็งๆ เหมือนเดิม เราอยากทำงาน ทำไมเวลาที่อยากทำ ถึงไม่มีใครติดต่อมาล่ะ (แต่สองสามวันนี้อย่าเลย เราเมนส์มา ไม่อยากออกจากบ้านน่ะ หลังจากนี้แล้วกัน) จะได้งานทำกับเค้ามั้ยหนอ? ได้ข่าวว่า เพื่อนชวนให้ไปสอนแทน อยากไปนะ แต่ไม่คุ้ม ไปทำไมแบบนั้น นอนอยู่บ้านสบายกว่าออก แล้วเหตุผลที่ให้มาว่าที่อยากให้ทำเพราะขี้เกียจ เอ่อ เหตุผลดีเกินไปว่ะ ไม่ผ่าน เอิ๊ก งั้นฉันก็ขี้เกียจไปสอนเด็กให้แกเหมือนกัน ชม. เดียวไม่คุ้มเลยจริงๆ ขอโทษทีนะเพื่อนรัก เฮ้อ...


วันนี้เข้าไปดูบล็อค3เอมาด้วย (หลังจากที่ไม่ได้เข้าไปนานพอควร) นิชิจิม่าน่ารักได้อีก ถ่ายรูปกับน้องหมาที่บ้าน แต่เหนือสิ่งอื่นใด น้องอัพบล็อคได้น่ารักจริงๆ เฮ้อ ถ้าโดยพื้นฐานเค้าเป็นเด็กแบบนี้จริงๆ ก็ดีสินะ ธรรมชาติดีจัง หรือเพราะว่าเป็นเด็กต่างจังหวัดกันหนอ ถึงมีมุมมองที่ต่างจากคนเมืองแบบนี้? แต่ยังไงก็เถอะ มันทำให้เรารู้สึกว่าเราชอบคนไม่ผิดนะ คนที่เราตามหามานาน เอิ๊ก (เว่อร์ได้อีก)


วันนี้ที่จริงมีเรื่องให้เบืออยู่ แต่ก็ไม่อยากจะพูดถึง เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ มันก็แค่รู้สึก (และก็ได้แต่รู้สึก) มันเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจส่วนตัว 55+ แต่มันควรจะชินได้แล้ว เพราะชีวิตเรามันก็เป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร ถ้าเส้นทางที่ผ่านมามันโรยด้วยกลีบกุหลาบมาตลอด ก็คงจะรุ่งโรจน์ไปแล้ว แต่บังเอิญว่ามันเป็นถนนลาดยางมะตอยธรรมดา ถึงไม่ได้ขรุขระ แต่เพราะเราเดินด้วยเท้าเปล่า เวลาแดดร้อน มันก็แสบเท้านะ (55+) ถนนแบบนี้มันก็อยู่สบายเฉพาะบางเวลาเท่านั้นแหละ เฮ้อ....

บ่นอะไรก็ไม่รู้ตามประสา น่าจะเอาเวลาไปทำอย่างอื่นจะดีกว่ามั้ยหนอ? เอิ๊ก


ไม่มีอะไรจะอัพแล้วล่ะ 


บับบุยๆ

やばいかな？

วันนี้จริงๆ แล้วผ่านไปอย่างน่าเบื่อ เพราะว่ารู้สึกแย่ตั้งแต่ 9 โมงเช้า...


วันนี้แม่ให้โทรไปหาคนที่เค้าจะฝากงานให้เรา โทรไปตอน 9 โมง หน้าตายังไม่ได้ล้างเลย อมขี้ฟันมาพูดโทรศัพท์ (ยังซกมกได้อีก) คือเมื่อวานนี้เราเช็คข้อมูลเกี่ยวกับโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง ว่ารับพนักงานอยู่จำนวนมากเพราะกำลังจะเปิดใหม่เร็วๆ นี้ แต่เราหาข้อมูลไม่ได้ เค้าโทรมาแต่เช้าตรู่ แม่บอกเค้าไป เค้าเลยต้องการให้เราคุยกับเค้า ซึ่งเราก็คุยแล้วเรียบร้อย ว่าเราหางานที่ว่าไม่เจอ เค้าก็ยืนยันว่ามี เพื่อนเค้าทำอยู่ บลาบลาบลา สุดท้ายเค้าก็พูดขึ้นมาว่า ตามจริงแล้ว อยากให้ไปหาประสบการณ์ในการทำงานกับเค้าก่อน ไอ้เราก็อือ มันก็ดี เพาะว่าเป้นคนรู้จักกันไง เค้าว่าเนี่ยะ เงินเดือนน้อยนะ แต่พูดประมาณว่า จะให้อยู่กับเค้าเลย นั่งทำงานกะเค้า มีเน็ทให้เล่น(จะบอกทำไม?) เค้าจะสอนงานให้เลย อืม มันก็น่าสนใจนะ ถึงเงินเดือนน้อย(มาก)แต่ก็ถือว่าเป็นค่าประสบการณ์ แถมได้ทำงานกับคนรู้จักอีก ก็ตอบตกลงไปว่า อยากจะทำนะ ถ้ามันโอเค ถึงจะไกล แต่ไปกลับกับเค้าก็โอเคอ่ะ ค่าเดินทางก็ไม่ต้องเสียด้วย ก็เท่าตัวน่ะแหละ ก็ตบปากรับคำไป ใจนึงก็ดีใจนะที่จะได้ออกจากบ้านบ้าง เพราะอยู่บ้านไม่เห็นเดือนเห็นตะวันกับเค้าเลย (ยกเว้นบางวีคไปสยาม) 

แล้วซักพักเค้าโทรมา มาบอกว่า เนี่ยะ เค้าโทรไปจองให้แล้วนะ ชื่อคนนี้ๆๆๆ โทรไปบอกเค้า แต่พี่ไม่รู้นะว่า จะได้ไปลงที่แผนกไหน เราก็ อ้าว ไหนว่าจะได้ทำด้วยกันไง ไปๆ มาๆ สรุป ผิดกับที่พูดไว้ก่อนหานี้หมด ที่บอกว่าไปกลับด้วย ก็เป็นไปด้วยกันได้ แต่ขากลับอาจจะไม่ เพราะว่าเค้าชอบแชร์ไปที่อื่น เหอๆๆ สรุปคือ ไม่ได้ทำด้วยกัน แถมต้องกลับเอง เช้าไปเองไม่ว่า แต่กลับเองนี่...ได้ข่าวว่ามันไกลมากเลยนะ เค้าสบายเพราะมีรถขับ แต่เราดิ่ รถเมล์นะเฟ้ย แถมรถที่เข้าบ้านก็หมดตอนสองทุ่มครึ่งด้วย แล้วฉันจะกลับยังไงวะ? แถมก่อนที่จะบอกความจริงทั้งหมด ก็พูดว่า เนี่ย ตัดสินใจเองนะ ไม่ต้องถามพ่อแม่ ตัดสินใจเองเลย เอ่อ มันยังไงกันแน่เนี่ยะ? พอวางปุ๊บก็ปรึกษากับแม่ คือเราไม่เอาน่ะ เหอๆๆ แบบนี้เหมือนมัดมือชกแต่แรก สรุปเลยโทรไป อิจิโก๊ปโป๊ยต่อ ว่าเพื่อนหางานให้แล้วงั้นๆ งี้ๆ จบเค้าก็บอกว่า ก็ดี เค้าเห็นด้วย แล้วก็พูดว่าที่ให้มาทำเพราะอยากให้เราได้ประสบการณ์ ที่สำคัญเราน่ะลูกพ่อแม่หวง มีพ่อมีแม่แบ็คอัพให้ แต่เค้าน่ะ ไม่มีพ่อแม่ ต้องแอคทีฟ สู้ชีวิตว่างั้น เหอๆๆ เอาเถอะค่ะ พี่ไปสู้คนเดียวเถอะ หนูขออยู่บ้านอย่างงี้ต่อไปดีกว่า...


เหมือนเอาประสบการณ์มาอ้างในการเรียกเราไปใช้งานอย่างไงอย่างงั้น เราไม่ว่าหรอกนะ ถ้ามีอะไรรับรอง แต่นี่เราจะหาความมั่นคงได้มั้ย? คิดแล้วก็เบื่อ เพราะเรานับถือเค้านะ แต่เค้าว่ามาแบบนี้ก็ไม่รู้จะว่าไงเหมือนกัน คำว่าหาประสบการณ์มันทำให้เรารู้สึกอยากจะทำ เพราะพูดจริงๆ ว่าอยู่กับบ้านเฉยๆ มันก็ไม่ดี แต่มันก็ไม่ใช่ว่า เราจะกลายเป็นคนที่อยู่ในโลกแคบๆ เราเรียนรู้จากอะไรได้หลายอย่าง แม้จะอยู่ที่บ้านนี่แหละ ยอมรับว่ายังรู้สึกไม่มั่นใจ ที่จะก้าวเข้าสู่สังคมของคนทำงาน แต่อีกในหนึ่ง นั่นอาจจะเพราะขี้เกียจต้องปรับตัวกับสิ่งใหม่ๆ นั่นเพราะว่าเราไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง แต่ถึงเวลาจริงๆ จะทำได้มั้ย? ค่อนข้างมั่นใจในตัวเองว่า มันจะต้องเอาตัวรอดได้แน่ ในสังคมนี้ ถ้าเราไม่แกว่งเท้าหาเสี่ยน อยู่แต่ในส่วนของเรา และเข้าหาคนอื่นให้ถูกที่ถูกเวลา เราว่านั่นน่าจะทำให้เราเอาชีวิตรอดในสังคมนี้ได้นะ หรือว่ายังไง? ถ้ายังไงก็ช่วยแนะนำมาก็แล้วกัน....


แต่สิ่งหนึ่งในสังคมที่เราอาจจะรับไม่ได้ซักเท่าไหร่นั่นก็คือ การที่คนเราเลือกใช้ความสนิทสนมเพื่อตัดทอนความเกรงใจกัน บางทีก็รู้สึกแย่นะ เพราะเคยเจอมาแล้วหลายครั้ง บางทีก็คิดว่า เฮ้ย พ่อแม่ฉัน ยังไม่ทำกับฉันอย่างนี้เลย แล้วคุณเป็นใครมาจากไหน เกลียดความรู้สึกที่เหมือนกับโดนด่าว่างี่เง่า แต่เรื่องแบบนี้ สังคมภายนอกต้องเยอะอยู่แล้วล่ะ เหอๆๆ มันเป็นสิ่งที่เราต้องได้เจออีกแน่ๆ ในอนาคตอันใกล้นี้ เพราะฉะนั้นก็ต้องอดทนเอาไว้ตั้งแต่วันนี้ใช่มั้ย?


อัพยาวอีกแล้ว บ่นทีก็ยาวเป็นพรืดเลย เหอๆๆ พิมพ์รัวเหมือนเมื่อวานเด๊ะ (หัวเราะ)


รู้สึกเบื่อโลกอีกแล้ว อยากหนีไปบวช แต่ยังตัดใจจากอุเคะไม่ได้ เพราะงั้นก็ต้องทนต่อไป เฮ้อ...

活気ない

มาอัพบล้อคแก้เซ็ง


วันนี้ได้ฟังเพลงใหม่ของ อ๊อฟ ปองศักดิ์แล้ว เราว่าเค้าเป็นคนนึงที่โชคดีนะ เพราะว่าได้เพลงดีตลอด เนื้อหาดีน่ะ (แต่ก็ไม่ใช่ทุกเพลง) อาจจะเป็นเพราะว่า เนื้อหามันกำลังให้ฟีล วันนี้เลยไปหาเพลง ของที่เธอไม่รัก มาฟัง มันเศร้าดีนะ ความรู้สึกที่ เราอยู่เคียงข้างเค้าเสมอ แต่เค้ากลับนึกถึงคนอื่นอยู่เสมอเหมือนกัน ท่อนนึงของเพลง ที่บอกว่า 'ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ แทบเป็นเงาข้างๆ กาย แต่ลึกของหัวใจ ไม่ได้อยู่ในสายตา'  แหมมันช่างโดนจริงๆ (หัวเราะ)

แล้วก็วันนี้เพิ่งไปโหลดเพลงของ ดีเจเป๊กมาฟัง (ชอบแต่คนชื่อนี้เนอะ 55+) ว่าจะหามาฟังหลายทีก็ลืม เราชอบเพลงนี้เหมือน ไม่รู้สิ คิดว่าเค้าร้องได้เท่ห์ดี แล้วก็ชอบท่อนนึงในเพลงอีกเหมือนกัน ไอ้ที่บอกว่า เธอคิดอะไร ที่ง่ายเกินไป ไม่เคยจะแคร์ใจฉันบ้างเลย เนี่ยะ โดนอะเกน ถึงเนื้อหาเพลงจะไม่ใช่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็เถอะ แต่ก็นับว่า โดนใจเหมือนกัน

แล้วก็ว่ามาถึงน้องผลิตของเรา(เหรอ?) ได้ข่าวว่าเร็วๆ นี้จะไปญี่ปุ่น(อีกแล้ว) ไปร้องเพลงในงานสัมพันธ์ไทยญี่ปุ่น 120 ปี มีพี่มอส และ ไอซ์ไปด้วย นี่มันรวมอุเคะเลยไม่ใช่เหรอ? (หัวเราะ) แต่ก็ดีใจที่เค้าเลือกเป็กกับไอซ์ไปด้วย เพราะว่าสองคนนี้ เอาไปสู้กับอุเคะที่นู่นได้ล่ะ หน้าตาไม่เท่าไหร่ แต่เสียงนี่ สุดยอดไปเลย ต้องมีเซเมะติดกับแน่ๆ ฮ่าๆ เจ๋งไปเลย (ไร้สาระเนอะว่ามั้ย? เอิ๊ก)

เฮ้อ เบื่อจัง อยากแต่งฟิคให้ได้ซักเรื่อง คิดว่าถ้าแต่งได้นี่ คงทำให้รู้สึกดีขึ้นแน่ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ไง ในหัวค่อนข้างยุ่งๆ เหมือนยุงตีกัน เฮ้อ เอาดีทางนี้ไม่ได้ล่ะมั้ง (บ่นได้อีก) ก็มันจริง ตัวเราย่อมรู้ตัวดีอยู่แล้ว แต่งได้ แต่แต่งไม่ดี มันก็เท่านั้นแหละน๊า เฮ้อ.....(เรียกว่า แต่งได้แล้วรึยังก็ไม่รู้ เหอๆๆ)


ทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องรอดูกันต่อไป ใช้เวลาเป็นตัวตัดสิน แต่วันนี้ไปเจอคนที่คิดขึ้นมาว่า - ตลอดกาลมันอาจจะนานเกินไป -  มีคนคิดแบบนี้ด้วยแฮะ เราเห็นด้วยล่ะ บางที่คำว่า ตลอดไป มันอาจจะนานเกินจริงๆ เปลี่ยนมาเป็น ตอนนี้ วินาทีนี้ เลยดีกว่ามั้ย? เพราะว่าพูดจริงๆ เถอะ อะไรๆ มันก็ไม่มีความแน่นอน 

เพราะงั้น.....เราคงไม่สามารถยึดมั่นอะไรเอาไว้ได้เหมือนกัน โดยเฉพาะเรื่องของจิตใจ...มันเปลี่ยนกันได้เสมอล่ะ..ว่างั้นมั้ย?


イってーよ
そんなこと。
何も意味のないか？

เป๊ก เปรมณัช :: ง่าย ง่าย

เป๊ก เปรมณัช :: ง่าย ง่าย
(One man story 2)


------------------------------------------------


เธอกลับมาก็เท่านั้น...
กลับมาเผื่อจะรื้อวันวานที่เราเคยรักกัน อย่างนั้นใช่หรือเปล่า
(อะไรอะไรในใจฉันคงไม่เหมือนเมื่อวันเก่า)

จะกลับมาอีกใช่ไหม...
อยากจะกลับมาฟื้นหัวใจที่ทำจนยับเยิน วันนั้นใช่หรือเปล่า
(จะทำยังไงยังไงก็คงไม่เหมือนตอนก่อนเธอจะไป)

ก่อนเธอจะไป ฉันขอ ฉันยื้อ ฉันฝืน ฉันรั้ง ขอร้องเธอ อย่าไป
ร่ำร้องจะเป็นจะตาย ให้เธออย่าทิ้ง...ฉัน
ฉันแพ้ ฉันสูญ ฉันเสีย ฉันอ้อนวอน อย่าไป
แต่เหมือนเธอไม่สนใจ ยื้อสักเท่าไร แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งกันง่ายๆ

อยู่ๆ ก็จะมา ให้เป็นเหมือนเดิม ให้มาคบกันง่ายๆ
ให้กลับมาเป็นเหมือนเคยแล้วกัน แล้วให้ฉันลืมง่ายๆ
เธอคิดอะไร ที่ง่ายเกินไป ไม่เคยจะแคร์ใจฉันบ้างเลย

อยู่ๆ ก็จะมา ให้เป็นเหมือนเดิม ฉันดูว่าคงไม่ง่าย
อยู่ๆ จะย้อนก็เดินเข้ามา ฉันเองก็คงจะรับไม่ไหว
ให้จบกันไป ให้มันง่ายๆ เหมือนเดิม

เธอกลับมาก็เท่านั้น...
อย่าลำบากมาย้อนเรื่องราวที่เราเคยรักกัน ก่อนนั้นได้หรือเปล่า
(อะไรอะไรในใจฉันคงไม่เหมือนเมื่อวันเก่า)

ไม่ต้องมาอีกได้ไหม...
หากจะกลับมาฝืนหัวใจให้คืนมารักกัน อย่าเสียเวลาเปล่า
(จะทำยังไงยังไงก็คงไม่เหมือนตอนก่อนเธอจะไป)

ก่อนเธอจะไป ฉันขอ ฉันยื้อ ฉันฝืน ฉันรั้ง ขอร้องเธอ อย่าไป
ร่ำร้องจะเป็นจะตาย ให้เธออย่าทิ้ง...ฉัน
ฉันแพ้ ฉันสูญ ฉันเสีย ฉันอ้อนวอน อย่าไป
แต่เหมือนเธอไม่สนใจ ยื้อสักเท่าไร แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งกันง่ายๆ

อยู่ๆ ก็จะมา ให้เป็นเหมือนเดิม ให้มาคบกันง่ายๆ
ให้กลับมาเป็นเหมือนเคยแล้วกัน แล้วให้ฉันลืมง่ายๆ
เธอคิดอะไร ที่ง่ายเกินไป ไม่เคยจะแคร์ใจฉันบ้างเลย

อยู่ๆ ก็จะมา ให้เป็นเหมือนเดิม ฉันดูว่าคงไม่ง่าย
อยู่ๆ จะย้อนก็เดินเข้ามา ฉันเองก็คงจะรับไม่ไหว
ให้จบกันไป ให้มันง่ายๆ เหมือนเดิม....


-----------------------------------------------------

เพิ่งเอาเพลงเนื้อไทยลงเว็บเป็นครั้งแรก 
ชอบดนตรีกับวิธีการร้องในเพลงนี้ดี
นับเป็นเพลงไทยในอีกไม่กี่เพลง ที่ชอบ เอิ๊ก

ที่สำคัญ เนื้อหาบางท่อนในเพลง มันโดน มาก เหอๆๆ

オトナになったんじゃない？

เราเจ็บคออีกแล้ว เฮ้อ ตั้งใจว่าวันนี้จะจัดห้อง แต่เจ็บคอเลยขี้เกียจ (ข้ออ้าง) ยิ่งโดนบ่นๆ อยู่ว่าห้องรกมาก มันเหมาะจะเป็นห้องชายโสด(หรืออาจจะถึงโฉด) มากกกว่าห้องสาวโสดอ่ะนะ

ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆ ไปตามประสา เบื่อความไม่แฟร์ของโลกมนุษย์นี่แหละ อย่างที่เค้าว่าล่ะเนอะ โลกนี้คนที่เข้มแข็งเท่านั้นถึงจะอยู่รอด แต่อีกนัยหนึ่ง คนไม่ดีก็อาจจะอยู่รอดได้เหมือนกัน ถึงจะต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ หรือหวาดระแวงก็เถอะ (หัวเราะ)

ยิ่งโตก็ยิ่งเห็นความเป็นไปของโลกมากชึ้นเนอะ? ว่ามั้ย?

คนเราเนี่ยะน๊า น่าเบื่อจัง บางครั้งถ้าใช้ชีวิตอย่างปลาทองได้ก็ดีเหมือนกันนะ วันๆ เอาแต่ว่ายน้ำ ความทรงจำก็สั้นเหลือเกิน ว่ายชนกระจก เจ็บได้ซัก 3 วิก็ว่ายต่อละ (หัวเราะ) ไม่ต้องสนใจ หรือแคร์อะไร ไม่ต้องคอยเฝ้ามองใคร เพราะไอ้เรื่องดีๆ ถ้าได้รู้ได้เห็นมันก็รู้สึกดี แต่ถ้ามันเจอเรื่องแย่ๆ เข้า ก็พาลเอาเซ็งเหมือนกัน เหอๆ

ยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ก็ยิ่งทั้งรู้สึกดีแล้วก็ไม่ดี เด็กๆ อาจจะรู้ทันคนช้า เลยทำให้ไม่ค่อยอะไรเท่าไหร่นัก แต่ยิ่งโตขึ้น เพราะว่าเป็นคนกระล่อน(มาก)มั้ง เลยทำให้เหมือนจะเดาทางคนอื่นๆ ได้ แต่ก็อย่างว่าน่ะแหละ เราเคยพูดเอาไว้แล้วว่า เราน่ะชอบแจ็คพ็อตเจออะไรที่มันไม่ควรจะได้เจอ หรือคนอื่นไม่อยากให้เจอ มันก็ช่วยไม่ได้ นั่นคือหนึ่งในพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานมาให้เรา ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะ (หัวเราะ)

คำว่าผู้ใหญ่เนี่ยะ มันจำกัดความอยู่ที่ตรงไหนนะ? วัยวุฒิ หรือ คุณวุฒิกัน ที่เค้าว่ากันว่า ควรจะฟังผู้ใหญ่เพราะว่าเค้าผ่านน้ำร้อนมาก่อน ในทางกลับกันเรากลับคิดว่า บางทีเด็กก็อาจจะรู้มากกว่าผู้ใหญ่ก็ได้ เพราะว่า เราคนนึงล่ะที่จับผิดผู้ใหญ่ได้ตั้งหลายคน ตั้งแต่อายุยังไม่ขึ้นเลขสอง (หัวเราะ) เพราะงั้น เรื่องของวัยวุฒิ บางทีก็ไม่จริงเสมอไปหรอกเนอะ แต่ไม่ได้หมายความว่าเรามีคุณวุฒิมากหรอกนะ ปัจจุบันก็ยังโดนด่าอยู่บ่อยๆ ว่า โคโดโม๊ปโป้ย มันก็ช่วยไม่ได้ มีเชื้อสายเอเลี่ยนปลาหมึกอยู่ในตัวกับเค้าเหมือนกันนี่นา เอิ๊ก

มันมีเรื่องที่อยากจะอัพมากกว่านี้เหมือนกันนะ แต่ว่า เฮ้อ อัพไม่ถูก ไม่รู้จะว่ายังไงดี ยูเทิร์นไปไม่รู้กี่รอบแล้วเหมือนกัน เอิ๊ก


ไม่รู้จะอัพอะไรแล้ว.....


....คนเรา...ถ้าไม่ได้ทำความผิดอะไร หรือไม่มีเรื่องต้องปกปิดก็คงไม่จำเป็นต้องบ่ายเบี่ยงหรือหาทางปกปิดอะไรไว้ใช่มั้ยล่ะ? ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วไอ้ที่มันเป็นอยู่ทุกวันนี้คืออะไร? ก็แค่รู้สึกว่า ถ้าบริสุทธิ์ใจก็ไม่เห็นจะต้องเป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เลย การเป็นคนดี เที่ยวปกป้องคนอื่นมันก็ดีอยู่หรอก แต่อย่าต้องปกป้องคนอื่น แล้วมาทำร้ายคนกันเองเลย มันแย่น่ะ...ตอนนี้ก็ได้แต่คิดว่า ถ้าจะต้องให้เลือก.....จะเลือกได้มั้ย? เชื่อป่ะ เราเลือกคำตอบเอาไว้ให้แล้วล่ะ เพราะเรารู้ดีว่า คำตอบมันจะเป็นยังไง......


บางทีก็แค่คิดว่า เราทำทุกอย่างเพื่อใครซักคนได้ แต่ใครซักคนนั่น กลับทำทุกอย่างก็เพื่อใครอีกคน


ห่วงโซ่แบบนั้น มันไม่เวิร์คเลยนะ บอกตรงๆ เราไม่อยากอยู่ในห่วงโซ่แบบนั้นเลย


เจ็บว่ะ


ถ้าเราเป็นอย่างที่คนๆ นั้นเป็น เราจะได้อย่างที่เค้าได้มั้ยนะ? ขนาดทำผิด ยังได้รับการเชิดชูเลย
แล้วไอ้ที่ทำดี รักษาและยึดมั่นอุดมการณ์ที่เคยมีร่วมกันล่ะ? จะทำไปเพื่ออะไร? 
ถ้าทำดีแล้วไม่เห็นค่ากันแบบนี้ เลิกทำไปซะตั้งนานแล้ว


ถ้ามีห้องให้เข้าอยู่สองสามห้อง ถึงจะบอกว่า แต่ละห้องก็ตกแต่งใม่เหมือนกัน ตกแต่งให้ดูสวยงามหรือหรูหราต่างกันไป แต่ถ้าเจ้าของห้องทั้งสองสามห้องนั้น เลือกเข้าไปแต่ห้องใดห้องหนึ่งที่มีของที่ตนสนใจอยู่ ห้องอื่นต่อให้สวย ให้หรูหรายังไง ก็คงต้องโดนปล่อยทิ้ง ขาดการดูแลรักษาอยู่ดี...

พีเอส. อย่าให้ความไว้ใจที่เคยมีต้องถูกทำลายไปเลย ขอร้อง ต่อให้ปกปิดให้ซ่อนยังไง เราก็ตามเจออยู่ดี ถ้าเรารู้ด้วยตัวเองเมื่อไหร่ล่ะว่า ไอ้ความไว้ใจที่ให้ไป มันเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่น อย่าต้องให้อธิบายเลยว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป

อย่าทำร้ายกันโดยไม่รู้ตัวเลยนะ.....